خاك بازی

من در رثای هاشمی روضه نمی خوانم، اما...

2011-02-27T00:43:00.000+03:30

اینو با آبجیم نوشتیم.

دوستان عزیز نکته بسیار مهمی که همه ما باید به آن توجه کنیم از دست ندادن نیروهای بالقوه ما درون حاکمیت است. الان ممکن است دوستانی ناراحت شوند اما من خواهش می کنم یک دقیقه تأمل کنید. یادمان نرود که وقتی خاتمی پشت میرحسین ایستاد و او را کاندیدای اصلاح طلبان معرفی کرد خیلیها اعتراض کردند و گفتند چرا میرحسین با این تعهدی که به انقلاب و نظام دارد؟ حالا همه خوب می بینیم که شجاعت، ایستادگی، هشیاری و خیلی از خصایص خوب میرحسین در هیچ کس دیگری نبود و اگر او در نقش کاندیدا ظاهر نمی شد هیچ کدام از این تحولات در کشور رخ نداده بود.

همچنین یادمان نرود که هاشمی با این همه هزینه ای که از سال 88 به بعد داده است و با تمام مشکلاتی که برای سمت و جایگاه خودش و خانواده اش به وجود آمده است فردی نیست که به این زودیها وا بدهد. حداقل این است که اصلاً به نفعش نیست. هاشمی بعد از خمینی و یاران نزدیکش (مانند آیت الله منتظری) تقریبا خود را صاحب اصلی انقلاب می داند و بعید است به این سادگی بگذارد امثال احمدی نژاد یا دست پخت خودش آقای خامنه ای، انقلاب را از دستش در بیاورند. تازه، هنوز با این همه موضع گیری، سعی کرده همچنان کلی گویی کند. نامی از فتنه نبرده و به قانون اساسی و عدم تفرقه بین مردم ( همان مطالبات میرحسین) اشاره کرده.

من در مدح هاشمی روضه نمی خوانم و به نظرم در صورت بدست آمدن یک پیروزی سیاسی، اولین کسی که در مورد بسیاری ستمها باید پاسخگو باشد هاشمی است، اما به نظر من در پشت تمام حرفهایی که از طرف آدمهایی که هنوز حضوری در قدرت دارند سیاستی نهفته است که به نظر من به ضرر جنبش نیست حتی اگر به نفعش نباشد (که به نظر من هست). بلکه پیش داوریهای زود هنگام ما و برداشتن حمایتمان از آنها ممکن است به ضرر جنبش تمام شود. اندکی تأمل کنیم، استراتژیک باشیم، و حداقل از اظهار نظرهای شتاب زده پرهیز کنیم. بهتر است به فکر وظایف خودمان در 10 اسفند باشیم.

فراخوان تکبیر بر فراز بامها در حمایت از حرکات مردمی مصر و خاور میانه

2011-01-30T02:57:00.000+03:30

یکشنبه شب ساعت 10

لینک عکس: esteghlal-azadi.blogspot.com

سقوط هواپیما در جنگ از پیش شکست خورده

2011-01-09T21:20:00.000+03:30

هواپیما با 105 نفر آدم داخلش افتاده، دو ساعت بیشتر از خبر نمی گذرد، تلویزیون یک ربع است چهره معظم را به عنوان خبر اول دارد نشان می دهد، تقریباً همه صحبتهایش را با اضافات و تفسیر پخش کرد. خبر سقوط هواپیما که همه جا همیشه در صدر اخبار قرار می گیرد، -چون جان آدمها در میان است-؛ در تلویزیون جمهوری اسلامی خبر دوم است. بعد از یک ربع مزخرفات در مورد طراحان اصلی فتنه. ما اینجا نگران اقواممان هستیم این مردک می گوید ما قله ها را شناختیم... لابد شناخته ایم دیگر.

2011-01-09T07:40:00.000+03:30

و من آن سوتی مثال زدنی رو دادم. آخر شب جزوه رو بستم و به خودم گفتم که اون چند تاتفسیر داده ها رو هم فردا می خونم و پس فردا می رم امتحانو با خیال راحت می دم. صبح س. زنگ زد.
س. : سلام. کجایی؟
گرگ ژنده پوش(خواب): سلام. خونه.
س. (متحیر) : خونه چیکار می کنی؟ مگه تو امتحان نداری؟
گرگ ژنده پوش (گیج): ها؟ امتحانم 18 امه.
س. : امروز 18امه.
گرگ ژنده پوش (نمی خواهد بپذیرد):ها؟
س. :8 و نیم شروع میشه ها بدو...
8:10 بود. هرگز نرسیدم تفسیر ها رو بخونم. هرگز.
ساعت 8:40 سر جلسه بودم. سؤالات همه از تفسیر ها بود.
true damn story
----
عوضش الان برف می آید و ما خوشحالیم. بدجور خوشحالیم.

کجا رو اشتباه رفتیم داداش؟

2011-01-05T23:00:00.000+03:30

من معتقد بوده ام که هر حکومتی انعکاس مردم جامعه اش است. همیشه این را به خودم و دیگران تا جایی که می شده است گوشزد کرده ام تا یک وقت دوباره مثل سابق فکر نکنیم که ما آدم های فرشته خصالی هستیم که در چنگ یک مشت دراکولای آدم خوار اسیر شده ایم. همه ما یک احمدی نژاد، یک شریعتمداری، یک معظم و... در درونمان داریم و در رفتار ها و فکر هایمان متجلی است، حکومت آینه ماست. ما دروغگویی، توجیه گری (در حد فوق بشری)، بی مسئولیتی و وحشیگری در رفتارمان دیده می شود. با فهمیدن این مسأله و آگاهی به احمدی نژاد ذهنمان و تلاش در اصلاح آن، احتمالاً به تدریج چیزی به نام احمدی نژاد در جهان خارجی وجود نخواهد داشت.
----
با این حال گاهی (مثلاً امروز) از خودم می پرسم که ما مگر چقدر به بربریت رسیده ایم دیگر؟ با همه ظلمی که به مجید توکلی- که شرف جنبش دانشجویی می نامندش- است می رود، باز هم به خانه اش هجوم برده اند و وسایل خانه شان را شکسته اند و به غارت برده اند و برادرش را هم به اداره اطلاعات احضار کرده اند. یعنی ما اینقدر بی انسانیت و بی وجدان بی اخلاق و بی ایمان شده ایم که این بشود آینه رفتارمان؟ برایم خیلی عجیب است. ما دزدی می کنیم، به حقوق هم تجاوز می کنیم، همدیگر را می کشیم... ولی آیا تا این حد هم دریدگی در رفتارمان هست که کسی که زندانی ست و بهترین سالهای عمرش را آنجا می گذراند، به خانواده اش هم رحم نکنیم و هر روز دردسر تازه ای برای شان ایجاد کنیم؟ هرچند هم که طرف دشمن خونی مان باشد...
----
این فکر ها را که می کنم، بعدش فکر می کنم که شاید به آن بربریت واقعاً رسیده باشیم. آن وقت به خودم نگاه می کنم تا پیدا کنم که کجای زندگی ام با اطرافم اینطور رفتار می کنم.

Where man... where?i

2010-12-30T17:12:00.000+03:30

آقای جمهوری اسلامی! سران جنبش سبز را بی خیال شو. از دستگیری اینها چیزی بهت نمی ماسد. حتی اگر واقعاً فکر کرده ای که مردم جورابت را بادبان نمی کنند، باید بدانی که در دراز مدت نبودن کسانی برای متعادل کردن تندروی ها وحشتناک به ضررت تمام می شود. آخر کجا می خواهی فرار کنی؟ کی راهت می دهد؟ اروپا و امریکا که هیچ، روسیه هم بهت انگشت سوم نشان داد. کشورهای شرق آسیا هم که خیلی حسابت نمی کنند. هند که تا بگویی آمده ام پناهنده شوم، از زیر عینک نگاهت می کند و می گوید: متوجه نشدم...؟ برزیل و ترکیه هم که خیلی عاقلتر ازآن هستند که تو را پناه بدهند و کل امریکای لاتین هم حوصله ات را ندارد و کاسترو هم که علیه ات مصاحبه می کند. کره جنوبی هم که بی خدا هستند و تازه میفرستندت جزء توده ها. می ماند سوریه و ونزوئلا و لبنان و چند کشور افریقایی. تو کدامشان می خواهی اعتبار کسب کنی؟

یارانه از کف دادگانیم / از سوبسید آزادگانیم

2010-12-19T00:57:00.001+03:30

ووه!
هدفمند شدیم!
من الان از قیمتا خبردار شدم بنابراین دارم میرم ببینم خیابون چه خبره.

عدم وضوح ذهن ما!

2010-12-19T00:45:00.000+03:30

1- از ویژگی های کشورهای در حال گذار از سنت، یکی سردرگمی در قاعده های رفتاری و هنجارهای زندگی روزمره است. یعنی همان باید ها و نباید هایی که هر روز با آن رو به رو هستیم. این ها می توانند رسمی باشند (مثل قانون) و می توانند غیر رسمی باشند (مثل عرف رفتاری قهوه خانه ها). این سر درگمی یک واژه علمی دارد به نام آنومی Anomie. آنومی هم تعریف های مختلفی دارد هم آن را با واژه های مختلفی تعریف و ترجمه کرده اند مثل بی هنجاری، ضعف هنجاری، قطبی شدن هنجار، عدم ضمانت اجراء و ... (رجوع شود به چلبی، مسعود؛ 1384؛ جامعه شناسی نظم؛ نشر نی؛ تهران) و بدون اینکه بخواهم زیاد در بند توضیح خیلی آکادمیک این واژه باشم تعریف دورکیم از آنومی را به نقل از کوزر می گویم که: عدم نفوذ نظارت کننده جامعه بر گرایش های فردی در نتیجه از بین رفتن شیرازه تنظیم های اجتماعی. (کوزر، لیوئیس؛ 1386؛ زندگی و اندیشه بزرگان جامعه شناسی؛ ترجمه محسن ثلاثی؛ نشرعلمی؛ تهران؛ نقل به مضمون) برای اطلاعات انگلیسی بیشتر به لینک ویکی پدیا هم می توانید بروید:
http://en.wikipedia.org/wiki/Anomie

2- یک موقعیت را توصیف می کنم که خودم زیاد تجربه کرده ام. کنار خیابان منتظر تاکسی ایستاده اید و عجله هم دارید. یک نفر (مثلاً X) می آید و کمی متر پیش از شما می ایستد. یک مسافر کش با ظرفیت یک نفر نگه می دارد، X که پیش از از شما ایستاده سوار ماشین می شود. چه می کنید؟ حق کیست که سوار شود؟ شاید بگویید X دیرتر آمده نوبت شما را رعایت نکرده است، اما گذشته از اینکه در کنار خیابان به طور عرفی صف تعریف نشده است؛ یک موقعیت دیگر: شما می آیید کنار خیابان و خوشحال می بینید نفر اول هستید. از شانستان همان لحظه ماشینی با ظرفیت یک نفر نگه می دارد. بعد وقت سوار شدن چشمتان به کمی جلوتر می افتد و در 20 متری خود شخصی (Y) را منتظر تاکسی می بینید که پیش از شما آمده بود. آیا نوبت شماست یا او؟ چه معیاری وجود دارد که بگوییم از آن به بعد دیگر حساب نوبت نیست؟ 20 متر؟ 50 متر؟ شاید برای X همان 7 متر کافی بود.

3 - اینها همه بر می گردد به اینکه ما جماعتی هستیم که در حال گذار از جامعه سنتی مان، ذهنمان پر از ابهام های حل نشده است. این مثال را اگر بخوانیم و به آن فکر کنیم می بینیم که هر روز هزار اتفاق این شکلی می افتد در زندگی ما. هیچ معیار و روش دقیق تعریف شده ای برای آنها نداریم. همچنین است اکثر مفاهیمی که خودمان را مدعی آنها می دانیم. مثل "آزادی". همه از آن دفاع می کنیم اما اکثرمان معنای دقیقی از آن حداقل برای خودمان نداریم.

4 - به نظرم می آید که بخش عظیمی از مشکلات ما ناشی از همین ابهام های ذهنی مان است که در همه زندگی مان تصویرش را می توان دید. از جلمه در قانون های کشور مان. وضوح ندارد. بنابراین می توان هزار جور تفسیر از آن داد. حکومت نیز آگاه یا ناآگاه از این وضعیت استفاده می کند. نمونه اش گشت ارشاد که وقتی می خواهد به قشر خاصی فشار بیاورد، می گوید می خواهم امنیت اجتماعی برقرار کنم... آن گاه وقتی می خواهد مردم با او مهربان باشند، فشار را بر می دارد و می گوید که ما با برخورد خشن مخالفیم و تفسیر ما از قانون این نیست، و گشت ها می روند خانه شان. آن وقت مردم فشار کمتری احساس می کنند و تیزی اعتراضشان کند می شود!!

ادامه در پست فردا

درود بر امیدواران سرخوش حتی با در نظر گرفتن آینده

2010-12-18T00:31:00.002+03:30

الان که این را می نویسم قاعدتاً باید سر درس باشم اما می بینم که نیستم و دارم می نویسم که عادل فردوسی پور انسانی بسیار عاقل است و در دسته با بصیرت های سطح بالا قرار می گیرد. فقط باید یه کمی تمرین کند و جلوی تته پته هایش را بگیرد هنگام پاتک زدن. یادش به خیر وقتی افشین قطبی تازه آمده بود مربی ایران شود فکر می کردم اگر کسی برای این فوتبال مانده باشد و بتواند آن را سر و سامان دهد همین قطبی و فردوسی پور است که چه رؤیا ها در سر داشتم از این داستان.
----
تایگر لیلیز Tiger Lillies نام یک گروه موسیقی خوب است. به موسیقی آنها گوش فرا دادن کاری است که از هر کس بر می آید. از دست ندهید، آقا... . اینها قبل از اینکه هر کسی از طبیعت به زهدان مادر فرود آید موسیقی را به اوج رساندند. فکر می کنم تنها گروهی است که آهنگ غیر خوب از آنها نشنیده ام. لینک ویکیدیا: http://en.wikipedia.org/wiki/Tiger_Lillies

عکس از وبسایت خودشان

----
گرگ ژنده پوش فرضیه ای راهبردی دارد با نام "یار فصلی" که سالهاست دارد به آن فکر می کند و به دوستانی از دوستانش ابعاد آن را فاش نموده و گرچه با خیال عملی شدن این فرضیه قند توی دلش آب می شود اما هیچ خوش ندارد دنیا به آن مبتلا شود زیرا این فرض بالقوه! قابلیت به فساد کشیدن تمام کهکشان ها را نیز دارد . امروز یک ایده بر سرش زد که بر اساس آن فرضیه یک داستان بنویسد. می خواهد اسمش را بگذارد "خیال فروردین".

جانتان جور

باز هم مرگ

2010-12-15T19:46:00.002+03:30

خبر مرگ عادی نمی شود لا کردار.
چقدر آدم باید از دست برود تا دنیا تصفیه شود؟ کی چنین اتفاقی می افتد؟ بالاخره هر کس یک تعدادی می کشد دیگر... کِی می شود که هر کس آنقدر بکشد که دیگر آدمی غیر دوست داشتنی نماند؟ یعنی ممکن است تعدادی باقی بمانند که همه این کشندگان بر سر لیاقت آنها برای زنده ماندن توافق کنند؟
یک حمله دیگر به ایران، این بار در چا بهار. حکومت چند وقت پیش عین قرقی رهبر جندالله را روی هوا شکار کرد و سه سوت به اعدام وی پرداخت. هرچه اعتراض شد که این قدر سریع اعدامش نکنید، کار خودشان را کردند. حالا ما مانده ایم و تعدادی از اعضای جند الله که بعد از اعدام با اقتدار رهبرشان و توهم برقراری امنیت، به یک مسجد حمله کردند و حالا هم که 40 نفر را کشته اند و فکر می کنند حالا حالا ها خون هست که باید به زمین ریخته شود.
یکی از ایده های محتمل، این است که نیروهایی در درون حکومت به هزار دلیل خودشان در تعدادی از حملات (از هر نوعش) دست دارند. در خوش بینانه ترین حالت اگر بگویم این طور نیست، جمهوری اسلامی دوست داشتنی، جنگ نرم پیشکشش، متأسفانه جنگ سخت را در خاک خودش به دشمن باخته است. به خصوص وقتی حرف هایش را درباره وابستگی جندالله به اسرائیل و امریکا باور کنیم. همان دشمنی که هر هفته روی منبر تکرار می شود. حکومتمان اگر خودش اینکاره است و دخالت دارد که هیچ، اما اگر ندارد، بیچاره ما و خداوند بزرگ که قربانی این ضعف حکومت شدیم و بیچاره این حکومت که حتی از ایده های خودش هم نمی تواند محافظت کند. دیکتاتوری مان هم دیکتاتوری بی قدرتی است خاک به سر.

آنکه به «معراج حقایق رفته بود» و برگشت و به نادانی اش دانا شده بود

2010-08-26T05:55:00.000+04:30

دیگر ندارم.
دو تایش را سه سال پیش دادم رفت زیر تیغ جراح. دوتای دیگرش را هم امروز دادم درآوردند. درد هم داشت. بی حسی هم زدند اما درد داشت. حالا دیگر آزادی بی رحمی حس می کنم. آن جور نه که وقتی کنار دریاچه ارومیه می ایستی نسیمی با بوی تند لجن و نمک بهت بزند. بلکه آنجور که بعد از ماه ها تنگ نشستن سه نفره در نیمکت دبستان، سه ماه آخر سال بغل دستی هایت از مدرسه بروند. هم آزاد می شوی، هم... دلتنگ.
دیگر عقل ندارم.
حتی محض یادگاری یکی اش را هم از جراح نگرفتم بیاورم خانه. گذاشتم همانجا بمانند. عقل مانع آزادی بعضی ها می شود. من هم یکی از آن بعضی ها ام.
وسط های کار، یک جراح دیگر سرزده آمد این یکی را ببیند. پرسید: عقله؟ در حال درد کشیدن فکر کردم: همان بهتر که درش بیاوریم. با مته آن داخل گشت می زد و کار های خشن انجام می داد. کمی از پروسه در حال انجام را در عینک جراح می دیدم. از جای عقل هایم چه خونی می رفت... عقل سرخ.
مدت ها دوست داشتم بدانم وقتی آدم عقل نداشته باشد چطوری فکر می کند. حالا می فهمم فکر بی عقلان با فکر با عقلان خیلی تفاوت نمی کند. جز اینکه درد بعدش را باید بکشی و دارو بخوری مبادا عفونت کند و دوباره یک چیز دیگر جای عقلت در بیاید. وای به روزی که از آن چیز ها که نمی خواهی در بیاید.
حالا با آزادی ام و بدون عقل هایم توی خیابان راه می رفتم و خوش بودم. کسی جور خاصی نگاهم نمی کرد، انگار نه انگار که همین چند لحظه پیش عقل هایم را از دست داده ام. ولی من دوست داشتم جور خاصی نگاهم کنند. مثل یک آدم که سال های سال عقل همین شما مردم عادی را داشته و می رفته است واسه خودش. اما حالا که دارد می رود فاقد آن عقل است. اما نه... خبری از نگاه وحشتزده یا متعجب یا تحقیر آمیز یا حتی بی تفاوت کسی نبود. در واقع هیچ کس نگاهم نمی کرد، مثل همان چند دقیقه قبل که عاقل بودم (البته نیمه عاقل چون دوتا از چهار عقلم را سه سال پیش درآورده بودم). به این نتیجه رسیدم که بر خلاف تصورقبلی ام اصولاً عقل در زمره بی اهمیت ترین چیز هاست از نظر مردم. و البته الان که فکر می کنم از نظر خود بی عقلم هم عقل مهم نیست.

آن دیده بان مرزی که قضای حاجت همه را به عهده گرفت

2009-10-31T01:23:00.003+03:30

شگفتا این مرد عجب دل نترسی داشت. همین محمود وحید نیا. فی الواقع خیلی اتفاق ها می تواند بیندازد با این کارش؛ خیلی پرده های زیان آور کشیده شد، همانطور که در این چند ماه کشیده شده بود... باید منتظر بعدی هایش بود.

سالها یادم هست که وقتی مطالب روزنامه ها و سخنرانی آدمهایی که داخل مرزها بودند را می خواندم و می دیدم، عموماً عظیم الشأن و مقام معظم از دهانشان نمی افتاد برای رهبر... حتی بنابر شنیده ها بعضا به دلیل عدم ذکر القاب به گرفتن اخطار و آسیب دیگر هم دچار شده بودند بعضی رسانه ها. خیلی صمیمانه اش که مراد بسیجی ها بود، «آقا» بود. خب در دل من هم (مثل خود همین دلاور محمود وحید نیا، و مثل بقیه) گره کوری شده بود اینکه بگویند این جای صحبت معظم له جای بحث دارد. حالا جالب است که راست راست یک نخبه واقعی مملکت زل می زند توی چشم خط قرمز و آن را تا کیلومترها برد دورتر.

از دید من بهترین نکته ای که ما می توانیم از این کار یاد بگیریم، ترکیب فرخنده ای است که او از دلیری، نظم و احترام ساخته است. انتقاد درست به نظر من دقیقا همین خصوصیات را دارد. یعنی بدون ترس به صورت کامل بیان شود؛ با دقت تقسیم بندی شود؛ و دموکراتیک باشد، یعنی به جای دشنام و بدگویی و رجز خوانی و حرف غیر علمی و شعار، خیلی منطقی مسأله را بیان کرد و به کسی هم اهانت نکرد. البته خبر دقیق و کامل را که کسی ننوشته است، اما از آنچه این ور و آن ور نوشته اند این ها برداشت می شود. خدا کند سالم و آزاد بماند و تأثیر عمل تاریخی اش را ببیند، هرچند احتمالا پیه خیلی چیزها را هم به تن مالیده است. پس از اینکه همه اینها را گفتم، هنگامش است که بپرسم از خودم، که اگر در شرایط مشابه بودم آیا خودم این همه جرأت در خودم می یافتم که طناب نازک و پوسیده چند واژه را که این همه آدم در حسرت آن اند یک تلنگر کوچک بزنم؟

جانتان جور

ای مدرک! تو خیلی نامردی

2009-10-22T14:40:00.000+03:30

خواهر کوچک و مادربزرگم چند روز پیش آبگوشت درست کرده بودند. موقع خوردن آبگوشت، به خواهرم گفتم درس خواندن را بگذارد کنار و برود دنبال آشپزی. بابایم گفت: خیلی هم خوبه... بعد شروع کرد به باز کردن این بحث که کارکرد دانشگاه رفتن در کشور ما با کشورهای صنعتی خیلی متفاوت است. و اینکه خیلی هم خوب است کسی که ضریب هوشی بالایی دارد اگر دوست دارد برود مکانیک شود عوض اینکه برود دانشگاه، اما اگر کسی مکانیک شود، سرزنشش می کنند. پسر فلانی آشپز شده... آشپزی هم شد کار؟... مخلص کلامش این بود که دانشگاه رفتن برای ایرانی ها شده ابزار رسیدن به شغل، عوض اینکه خود کار دانشگاهی یک فعالیت شغلی باشد.ء

من فکر می کنم که علاوه بر اینها، حتی آدم اگر با علاقه به درس خواندن هم برود دانشگاه، این اواخر دیگر این تیرش هم به سنگ می خورد. اقلاً برای رشته های علوم انسانی که شدیداً این موضوع بارز است. اگر یک نگاه به منابع آبکی و بی ارزشی که جدیداً برای خیلی درس ها انتخاب و ارائه می شوند بیندازیم، می بینیم وقتی که از دانشجویان علوم انسانی با درس خواندن در دانشگاه تلف می شود، هیچ ارزشی برای مسئولین دانشگاه و خیلی از اساتید ندارد. اگر علوم انسانی باشید، احتمالاً کتاب های سمت به تورتان خورده است. البته به جز شطحیات، بدون شک کتاب های خوب زیادی هم توسط این انتشارات چاپ شده است، اما محض رضای خدا یک نگاهی به سخن ناشر در ابتدای آنها بیندازید:" یکی از اهداف مهم انقلاب فرهنگی، ایجاد دگرگونی اساسی در دروس علوم انسانی دانشگاهها بوده است و این امر، مستلزم بازنگری منابع درسی موجود و تدوین منابع مبنایی و علمی معتبر و مستند با در نظر گرفتن دیدگاه اسلامی در مبانی و مسائل این علوم است.". به نظر شما، «درنظر گرفتن دیدگاه اسلامی در مبانی» علوم انسانی چه معنایی دارد؟ در مبنای یک علم، جای یک دیدگاه ایدئولوژیک کجاست؟ اصلاً اگر می گوییم اسلام موافق و مشوق علم و پیشرفت آن است و این همه حدیث و آیه و «لقوم یتفکرون» و «لاولی الباب» می آوریم و روایت می کنیم که پیامبر در مسجد به جمعی پیوست که تعلم می کردند نه به جمعی که نافله می خواندند، خب، آیا برداشت نمی شود که اسلام با علم منافاتی ندارد؟ اصلاً یعنی اینکه علم پایه ای مستقل دارد و اسلام حامی آن است. تازه می گویند متون اسلامی سرشار از مطالب علمی هم هست. یعنی اینکه اسلام دارد از علم در اثبات پایه های خودش استفاده می کند... که اتفاقاً خیلی هم کار باحال و جالبی است. ممکن است در حل بعضی مسائل علوم انسانی بشود از نسخه های اسلامی و اصلاً به طور کلی نسخه های ایدئولوژیک استفاده کرد (همچنان که در علوم مختلف می کنند)... اما مبانی؟ نمی دانم...ء

سرتان را درد نیاورم... بعد از این صحبت هایی که درباره اسلامی شدن علوم انسانی و دانشگاه ها کردند، فکر می کردم کار دانشگاه تا اطلاع ثانوی تمام است. فکر می کردم دانشگاه دیگر جای درس خواندن نیست. فقط داشتن یکی دو استاد خوب باعث شد به درس خواندن کمی امیدوار بمانم. وگرنه به خودم گفتم که ما که مثلاً منابعی را که باید بخوانیم و برایمان لازم است سر کلاسها یاد نمی گیریم و همه اش در بهترین زمانهای بهترین روزهای زندگی مان مطالب سبک و قدیمی و بی فایده و اذیت تر از همه، غیر علمی به خوردمان می دهند، چه خوب بود که می رفتیم دنبال کار کردن، ظرف 2-3 سال هم چیزهای درست و حسابی را می خواندیم و وقتمان را هم در دانشگاه تلف نمی کردیم...ء

البته بی گمان قضیه به این بدبینانگی هم نیست... ولی اقلاً بعضی موارد اینجوری هست دیگر...ء

دیده بان مرزی باید قبل از پست قضای حاجتش را انجام داده باشد.

2009-10-18T20:35:00.000+03:30

بچه که بودم، دوستان زیادی نداشتم و تنها هم سن و سال من در خانواده پسر عمویم بود. وقتی ما باهم نبودیم، من تنها بازی می کردم و یکی از بازی هایم «شعبده بازی» بازی بود. مثلاً یک چیزی دستم می گرفتم و به تماشاچیان خیالی (خیالی که نه، آنجا بودند، اما ارتعاششان هماهنگ با جهان موازی دیگری بود) نشان می دادم، بعد به آنها می گفتم که آن را غیب خواهم کرد. بعد از آنها می خواستم که چشمهایشان را ببندند و وقتی آنها این کار را کردند، من آن را در جیبم یا جای دیگری قایم می کردم و وقتی دوباره تماشاچیان چشمها را باز می کردند آن چیز دیگر آنجا نبود و همه حیرت می کردند.ء

حالا شما تصور کنید رفته اید به یک سیرک. یک شعبده باز می آید و یک نردبان بزرگ که خودش هم نمی تواند بلندش کند به شما نشان می دهد و از شما می خواهد که چشمهایتان را ببندید و مطمئن باشید که هیچ کلکی در کار نیست. فرض می کنیم تمام تماشاگران این کار را می کنند و هیچ کدام زیرچشمی هم نگاه نمی کنند. بعد شما با چشمان بسته صدای کشیده شدن یک چیز بزرگ را روی زمین می شنوید. چند نفر هم هن و هن می کنند. بعد وقت باز کردن چشم ها می شود و شعبده باز تنها و بدون نردبان روی صحنه ایستاده است. نفس نفس می زند و می گوید که نردبان را غیب کرده است. یک رد خیلی ضایع روی صحنه افتاده است و در انتهای این رد، پشت پرده، گوشه چوبی یک نردبان بزرگ معلوم است. جالب این جاست که شعبده باز هم با افتخار روی سن ایستاده است و منتظر تشویق بی امان شماست.ء

برای خود من چنین صحنه و آدمی بسیار تحسین برانگیز و خنده آور است، اما اگر پنجاه هزار تومان پول بلیت داده باشیم چه؟ آن وقت است که صدایمان در می آید و اعتراض می کنیم و احتمالاً چند تا فحش آب نکشیده هم می دهیم. لابد می رویم پیش مدیر سیرک و پولمان را می خواهیم. تصور کنید مدیر سیرک به جای دادن پول ما زنگ بزند یک تعداد آدم جالب بیایند ما را به شدت کتک بزنند و فحشمان بدهند. آن وقت آیا ما نمی رویم شکایت کنیم؟ حتی اگر کسی به شکایت مان رسیدگی نکند و کاری از دستمان بر نیاید، توی هر جمعی بنشینیم این خاطره را تعریف می کنیم و نفرین است که به سوی آن آدمها شلیک می شود.ء

اجازه می دهید کمی از خودمان همگی گله کنم؟ حکایت، حکایت ما و کودتای 22 خرداد است. حق بی چون و چرای مان به صورت تابلو خورده شده و هزینه اش هم برای همه مان خیلی بیشتر از پنجاه هزار تومان و یکی - دو ساعت تمام شده است. خیلی کارها از دستمان بر می آید، اگر هم نمی آید، چهار تا تکبیر گفتن که کاری ندارد. ثواب هم دارد. این یکی چرا خوابیده است؟

رقص ساکن

2009-10-14T22:10:00.000+03:30

شعر

این مشکل لاینحل

از عمق بالا می خزد

(یا اگر حالی بود، می پرد)

ذوق سنگینش جهان را پس می راند: حرارت کودکانه است، آقا!ء

...

ای که شعر جهاندی به همه جای جهان

ای که شعریدی بر هیکلمان

همانجا که می خواستی، برو!ء

ما برگ نخست رهایی را

مدیون توییم.ء

image: moiramarshall-artist.blogspot.com/

براندازان جوان! رفرمیست شوید.

2009-10-09T05:47:00.001+03:30

امروز در اندیشه نو و اعتماد یکی از تیترهای اول این بود:« فرمانده نیروی انتظامی با اشاره به احتمال تجمع در 13 آبان: باجنبش سبز اگر در چارچوب قانون باشد مشکلی نداریم.» راستش را بخواهید این را که دیدم، وقتی داشتم پول روزنامه را می دادم، کمی دلم گرفت. اصلا تا یک مدتی دپرس بودم. پیش خودم گفتم اینجوری که نمی شود. این حرف ها فضا را آرام تر می کند. فقط باعث می شود ما فراموش کنیم که جدی جدی یک کودتای شاخدار کرده اند توی پاچه مان. حق آشکارمان را ازمان گرفته اند و وقتش که باید عذرخواهی می کردند و پس اش می دادند، بدترین و عقب افتاده ترین پاسخ ها، گلوله و باتوم و عقده گشایی فرویدی را چاره کار دیدند، حالا که کارد به استخوانشان نزدیک تر شده، می خواهند رخت تساهل بپوشند. فکر کردم چه سوزشی دارد که اینها که در اسرع وقت باید گرفت محاکمه شان کرد، برای من از قانون صحبت کنند. فکر کردم که باید فضای تضاد تشدید شود که بالاخره یک اتفاق اساسی بیفتد دیگر...ء

در همین لحظات بود که یک نگاه انداختم و دیدم که چقدر احساساتی شده ام. چه نفرتی فرا گرفته است مرا... که یک نشانه برای فکر دیکتاتور است. نگاه کردم و دیدم ما که اسم خودمان را می گذاریم آزادی خواه، چقدر هنوز از تفکر دموکراتیک دور هستیم... یاد قبل از انتخابات می افتم که چقدر به همه می گفتم: دموکراسی یک شبه به دست نمی آید؛ مشکل اصلی ما سیاسی نیست بلکه فرهنگی است؛ باید دموکراتیک فکر کنیم؛ اگر دموکراسی می خواهیم باید به نمادهای آن به خصوص صندوق رأی وفادار باشیم؛ ما در دوران تحولات قرار داریم و اگر خواسته هایی داریم باید سهم خودمان را در این تحولات داشته باشیم؛ ما جامعه در حال گذار هستیم و باید سهم خود را از مشکلات بپذیریم؛ ما جامعه جهان سومی هستیم و اگر یک رئیس جمهور دروغگو و قانون گریز داریم، برای این است که خودمان این طور ملتی هستیم و آن آدم هم زیر دست همین پدر و مادر ها بزرگ شده است؛ برای دموکراسی عجله نداریم؛ پروسه است نه پروژه؛ آرام آرام؛ قدم به قدم... حالا نگاه می کنم و می بینم من با این همه ادعا (که حتی بعد از کودتا هم شعار مرگ بر و... نمی دادم، چون می گفتم مشکل من با شخصیت نیست و ضمناً من برای کسی آرزوی مرگ نمی کنم) تحت تأثیر فضای احساسی افتاده ام در دام اندیشه ایجاد تشنج. ما ایرانی های قشنگ عادت داریم که به همه چیز عادت کنیم. بعد، خسته می شویم و وقتی از چیزهای ریز تازه اشباع شدیم، ناگهان فوران می کنیم و تغییر ناگهانی با آرزوهای زیاد می خواهیم.ء

مسعود بهنود یک مصاحبه با جرس کرده است که لینکش را آن بالا سمت راست گذاشته ام و خیلی بیست است و جایی از آن اشاره می کند که در 26 دی ماه 57 هنگامی که شاه از ایران رفت، مطلبی را در روزنامه آیندگان نوشته است که در قسمتی از آن آمده: «بیرون کردن دیکتاتوری کاری ندارد؛ آنچه که اصل است، تفکر دیکتاتوری است که در باورهای ما جای دارد. بیاییم آن را از سر بیرون کنیم». البته کاملاً صحیح است که شعور دموکراتیک ما مردم خیلی بالاتر از آن موقع یا هر موقع دیگری در گذشته است، اما هنوز راه داریم تا به آن مرحله برسیم که بفهمیم با تغییر اسم "جمهوری اسلامی" به "جمهوری ایرانی" (که بر سر خود این عبارت بحث های خنده داری وجود دارد)، و حذف چند پست و جابه جا کردن چند ریشوی کاپشن پوش با یک سری کراواتی 6 تیغه، چیزی عوض نمی شود. بفهمیم که مشکل ما این نیست که نسل گذشته ما مذهبی بودند و سیاست امروز دیگر کشش مذهب را ندارد. مشکل اساسی این است که دروغ می گوییم. به خودمان و دیگران. مشکل اساسی این است که مرد نیستیم قانون را رعایت کنیم و لااقل مرد نیستیم پای خلافمان بایستیم و جریمه اش را بدهیم، رشوه می دهیم و بعداً هم با شوق و ذوق برای همه تعریف می کنیم و بقیه کیف می کنند. مشکل اساسی این است که در مغز بچه مان از بچگی فرو می کنیم که احمدی نژاد خر است، یا در حالت خوشبینانه "می قبولانیم" که حرف های احمدی نژاد "غلط" است، که خود این درست یا غلط دانستن حرفها آخر دیکتاتوری است.ء

دوستی دارم که هنگام اوج اعتراضات خیابانی خیلی دوست داشت که مردم با نیروهای امنیتی درگیر شوند. منظورش کاملاً خشونت بود. دوستانی دارم که چنین فکرهایی می کنند. می گویند باید بجنگیم و این حکومت را بیرون کنیم. باید سکولار شویم. باید سیاست مذهبی را انداخت توی سطل زباله. ولایت فقیه را باید نابود کرد. من می گویم: عزیزان! من هم خیلی خوشم نمی آید از چنین حکومتی. من هم دوست دارم فردا صبح بلند شوم و ببینم اینجا شده لوکزامبورگ. اما کمی فرصت بدهید. گذار انگلستان و فرانسه به دموکراسی چند صد سال طول کشیده است. تازه آنها که اروپا بودند و اصلاحات شان هم اتفاقاً در قالب مذهبی آغاز شد. چطور انتظار دارید ما که هفتاد و دو ملتیم و وسط دنیا و ترکیبی از فرهنگ ها و تفکرهای مختلف، و همه اش مورد هجوم بوده ایم و استبداد پرور شده ایم، یکباره بتوانیم با یک تغییر حکومت چیزی را به دست بیاوریم که تازه برآمده از فرهنگ خودمان هم نیست؟ این درست است که با این همه فناوری و پیشرفت ارتباطات، رسیدن ما به این مرحله آسانتر و سریع تر شده، اما نه یک سال... ظرف 70 سال دو تا انقلاب کردیم برای دموکراسی، و با اینکه هر دو خیلی دستاورد برایمان داشته، باز هم به دیکتاتوری رسیده است. کمی آرام تر برویم. من می گویم مبارزه مدنی و سیاسی برای وضعیت کنونی لازم است. دنبال حقمان هستیم و همه کار برایش می کنیم. این یک هدف میان مدت است. اما رسیدن به یک جامعه دموکراتیک ره طولانی تری لازم دارد. فکر و اندیشه مان باید رنگ دموکراسی داشته باشد. اگر توانستیم همین قانون را که می گوییم ناقص است رعایت کنیم، آن وقت می توانیم انتظار داشته باشیم یک قانون بهتر تصویب شود. در حالی که قوه قضاییه فقط آن قسمتی از قانون را عمل می کند که با آن حال می کند و بسیاری از ما معترضان هم آن قسمتی از قانون را می خواهیم که حال می کنیم.ء

حالا هم اگر احمدی مقدم گفته است که با جنبش سبز یا هر جنبش دیگری اگر در چارچوب قانون باشد مشکلی نداریم، به نظر من اتفاق مثبتی است، چون به هر حال این خودش یک قسمتی از عمل به قانون است که اتفاقاً منافع ما هم در آن هست. به هر حال هرچند هم کوچک، این خودش یک قدم است. ء

جانتان جور

image: http://www.mindfully.org/

کی می تونه انکار کنه؟ ها؟ ما خفنیم، آقا!

2009-09-21T00:44:00.001+04:30

اینم اون تصویر:ء

منبعشو پیدا نکردم هر کی می دونه بگه

جمعه خیلی روز قشنگی بود، اگرچه باز چندین نفر را دستگیر کردند و در چند شهر درگیری شد و مردان جالب که همه چیزشان را دارند خرج می کنند انگار بنا ندارند بگذارند یک روز را کاملاً خوشحال به شب برسانیم. با این حال من به مدت چند روز در اقصی نقاط بدنم مراسم عروسی برپا بود. روز قدس امسال خیلی چیزها را مشخص کرد. حوصله تکرار حرفهایی که در این دو روز شنیده اید را ندارید و ندارم، اما قشنگ نشان داد که آن پری وشانی که به یک عشوه ی سیاسی شان، جهان رویش را بر می گرداند که بتواند شب شام بخورد، نه تنها نمی توانند مردم را کنترل کنند، بلکه دارند از طرف مردم کنترل می شوند. یعنی تمام سرمایه ها را که تا بحال داشتند توی جوب می ریختند یا حال و حول می کردند، حالا دارند صرف توجه به مردم (گیرم بخشی از آنها) می کنند، که این توجه هرچند ستیزه جویانه هم باشد، خیلی مهم است... (من با این کلمه ی «پری وش» یک شعار ساخته بودم که بعضی از رفقا می دانند و غیر دموکراتیک است، پس نمی نویسم...)ء

یکی از اعضای ستاد میرحسین یک تحلیلی داشت، می گفت حضور در راهپیمایی روز قدس خیلی مهم است، از این نظر که معلوم می کند، هرچه تا به حال برای سرکوب و ارعاب انجام شده، فایده ی زیادی نداشته (این را من می گویم:)- و فقط باعث رادیکال تر شدن مطالبات و نارضایتی بیشتر شده است-. بعد می گفت این باعث می شود از این به بعد فضای امنیتی که در همه جا (خیابان، دانشگاه، تاکسی، پارک، سینما و حتی دستشویی) بویش را می شود حس کرد، کاسته شود (چیزی که نمونه اش را در کاهش شدت برخورد نیروهای امنیتی در روز جمعه دیدیم). آن وقت است که فضای بیشتری برای ادامه می توان داشت. به نظر من غیر از این، یک نیتروی تازه به پشت ملت بست. نیترویی که حالا حالاها زور دارد که بتازد. ضمن اینکه ما ادامه جنبش را علاوه بر اعتراضات از راههای مختلف، از راه شبکه های اجتماعی ادامه خواهیم داد. این شبکه های اجتماعی که میرحسین در بیانیه 11 اش توضیح داده بی گمان ایده بی نظیری است که حتما باید رویش کار شود، و یک صحبتی در روزهای آینده در موردش می کنیم.ء

جانتان جور
مخلصم